1. [Εἰς τὸν πρῶτον μουσικόν. Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.] Ἄκουσον, Θεέ, τῆς φωνῆς μου ἐν τῇ δεήσει μου· ἀπὸ τοῦ φόβου τοῦ ἐχθροῦ φύλαξον τὴν ζωήν μου.
2. Σκέπασόν με ἀπὸ συμβουλίου πονηρῶν, ἀπὸ φρυάγματος ἐργαζομένων ἀνομίαν·
3. οἵτινες ἀκονῶσιν ὡς ῥομφαίαν τὴν γλῶσσαν αὑτῶν· ἑτοιμάζουσιν ὡς βέλη λόγους πικρούς,
4. διὰ νὰ τοξεύωσι κρυφίως τὸν ἄμεμπτον· ἐξαίφνης τοξεύουσιν αὐτὸν καὶ δὲν φοβοῦνται.
5. Στερεοῦνται ἐπὶ πονηροῦ πράγματος· μελετῶσι νὰ κρύπτωσι παγίδας, λέγοντες, Τίς θέλει ἰδεῖ αὐτούς;
6. Ἀνιχνεύουσιν ἀνομίας· ἀπέκαμον ἀνιχνεύοντες ἐπιμελῶς· ἑκάστου δὲ τὰ ἐντὸς καὶ ἡ καρδία εἶναι βυθός.
7. Ἀλλ᾿ ὁ Θεὸς θέλει τοξεύσει αὐτούς· ἀπὸ αἰφνιδίου βέλους θέλουσιν εἶσθαι αἱ πληγαὶ αὐτῶν.
8. Καὶ οἱ λόγοι τῆς γλώσσης αὐτῶν θέλουσι πέσει ἐπ᾿ αὐτούς· θέλουσι φεύγει πάντες οἱ βλέποντες αὐτούς.
9. Καὶ θέλει φοβηθῆ πᾶς ἄνθρωπος, καὶ θέλουσι διηγηθῆ τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐννοήσει τὰς ἐργασίας αὐτοῦ.
10. Ὁ δίκαιος θέλει εὐφρανθῆ εἰς τὸν Κύριον καὶ θέλει ἐλπίζει ἐπ᾿ αὐτόν· καὶ θέλουσι καυχᾶσθαι πάντες οἱ εὐθεῖς τὴν καρδίαν.